شروع روزهای سخت از زبان مامان

ساعت 7 شب آماده شدم پرنیانم آماده کردم منتظر نشستیم تا آقای همسر بیاد دنبالمون

اینجا هم پرنیان خانوم آماده شده منتظر پدری

ساعت 7:45 دقیقه بالاخره همسر تشریف آوردن باهاش کلی هم دعوا کردم آخه من داشتم از استرس سکته میکردم که زود بریم اما اون خیلی دیر اومد دنبالمون (البته بعدش که رفتیم فهمیدم چقدر خوب شد زود نیومدیم آخه خیلی بیکار بودیم خسته شدیم زمانم که نمیگذشت). 

وقتی حجت رسید اول شام خوردیم که مامانم کباب ماهی تابه ای و استامبولی پخته بود جاتون خالی خیلی خوشمزه شده بود اما من انقدر استرس داشتم که فقط خوردم تا گرسنه نباشم.

موقع رفتن مامانم گفت منم میام خلاصه ساعت 8:20 دقیقه از خونه زدیم بیرون ، وقتی رسیدیم دم بیمارستان چون بچه خواب بود اول آقا حجت رفت داخل بیمارستان تا کاراشو انجام بده یه نیم ساعت بعدش اومد دنبالمون ماهم رفتیم تو.

ساعت 9:30 دقیقه پرستار اومد گفت بیاریدش تا ازش رگ بگیریم. وای از همون موقع استرسم دو برابر شد ، من که نرفتم تو اتاق رگ گیری فقط حجت رفت الهی بمیرم واسه بچم انقدر جیغ زد که آخراش به هق هق افتاده بود آخه لامسب خیلی هم طول کشید تا سوزن بزنه خون بگیره ، آتل ببنده ،وای خیلی شد البته حجت گفت پرستارا خیلی سریع کار میکردن ولی از نظر من خیلی طول کشید.

وقتی اومدیم تو اتاق پرنیان همینجور گریه میکرد اونشب خیلی گریه کرد خیلی لحظه های سختی بود خدا واسه هیچ بچه ای نخواد. اینم یه چند تا عکس از اونشب.

قبل از رگ گرفتن، پرنیان بی خبر از همه جا

بعد از رگ گرفتن بچم انقدر گریه کرده که صورتش کاملا قرمز شده

اینم دست کوچولوش که آتل بستن، مامان برات بمیره اینطوری نبینتت عزیزم

بعد از کلی گریه کردن بالاخره گلکم ساعت 10.5 خوابید تا 2.5 شب، مدتها بود که انقدر زیاد نخوابیده بود البته اونروز خیلی نتونسته بود بخوابه تو بیمارستانم که کلی گریه کرده بود واسه همین دیگه غش کرد.

ما فکر میکردیم که از ساعت 8 شب نباید غذا بخوره اما اونجا که رفتیم پرستارا گفتن از ساعت 3 نصفه شب سرمشو وصل میکنیم و نباید دیگه هیچی بخوره.